ประวัติบ้านโคกสูง หมู่ที่ 7

ตำบลบ้านไผ่ อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น

ประวัติความเป็นมา

                บริเวณอันเป็นที่ตั้งบ้านโคกสูงอยู่ในขณะนี้ เดิมเป็นที่โคกที่ป่า มีพื้นที่สูง มีป่าไม้ขึ้นหนาแน่นมองมาจากที่ไกลจะเห็นป่าไม้ขึ้นเขียวชอุ่มเป็นเหมือนยอดภูเขา สัตว์ป่าก็มีมากโดยเฉพาะลิง จึงเป็นเหตุให้ชาวบ้านหนองผือ บ้านกุดเป่ง และบ้านเป้าที่ถูกน้ำท่วมอพยพหนีขึ้นมาจับจองที่บริเวณอันเป็นที่ตั้งบ้านโคกสูงอยู่ในขณะนี้ ครอบครัวชุดแรกคือ ครอบครัวนายเขมรทอง นางศรี ขอนแฝก นายโส นางหล่อม อินง้อง นายโล้น นางบุญมา ขอนแฝก นายหนู นางหล้าน้อย คิดโม และครอบครัวของนายยม อนุชน มาสร้างบ้านเรือนใน พ.ศ. 2456 จากนั้นก็ได้มีผู้อพยพตามมาอยู่ด้วยเรื่อยๆกลายเป็นชุมชนใหญ่ขึ้นมา ใน พ.ศ. 2459 จึงได้ตั้งชื่อบ้านว่า “บ้านโคกสูง” ตามลักษณะอันเป็นที่ตั้งของบ้านมีนายเขมรทอง ขอนแฝก เป็นผู้นำหมู่บ้าน ทำหน้าที่แทนผู้ใหญ่บ้าน ยังขึ้นกับบ้านธาตุ ตำบลบ้านเป้า อำเภอชนบทอยู่ ต่อมาใน พ.ศ. 2470 ตำบลบ้านไผ่ได้ยกฐานะขึ้นเป็นกิ่งอำเภอบ้านไผ่ บ้านโคกสูง ก็ได้ขอแยกตัวเป็นอิสระปกครองตนเอง มีนายสมศรี วงษ์สุดตา เป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรก ยังขึ้นอยู่กับตำบลบ้านเป้า กิ่งอำเภอบ้านไผ่อยู่ จนถึง พ.ศ. 2482 กิ่งอำเภอบ้านไผ่ได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอบ้านไผ่ บ้านโคกสูงก็ได้เข้ามาอยู่ในตำบลบ้านไผ่ตั้งแต่บัดนั้นจนถึงบัดนี้

                บ้านโคกสูงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของที่ว่าการอำเภอบ้านไผ่ห่างออกไปประมาณ 13 กิโลเมตร ตามเส้นทางมิตรภาพ แล้วเลี้ยวเข้าถนน รพช.ตรงปากทางแยกเข้าบ้านหนองผือ บ้านโคกสูงมีพื้นที่ทั้งหมด 2.5 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อดังนี้

                                ทิศเหนือ                                                จรดเขตพื้นที่บ้านหนองหัวช้าง

                ทิศใต้                                                    จรดเขตพื้นที่บ้านกุดเป่ง

                ทิศตะวันออก                                      จรดเขตพื้นที่บ้านทุ่งมน

     ทิศตะวันตก                                 จรดเขตพื้นที่บ้านธาตุ

                ทรัพยากรแหล่งน้ำและป่าไม้ ไม่มีแหล่งน้ำธรรมชาติ อาศัยแหล่งน้ำแก่งละว้าเป็นที่ทำมาหากิน ส่วนน้ำอุปโภคบริโภคใช้นำจากบ่อที่ขุดไว้บ้างจากประปาหมู่บ้าน ส่วนน้ำดื่มมาจากการรองน้ำฝนไว้ดื่มกินในส่วนของป่าไม้ที่พอเหลือเป็นป่าอยู่เฉพาะในที่วัดป่า (ความจริงเป็นเขตพื้นที่บ้านทุ่งมน)นอกนั้นไม่มีสภาพความเป็นป่าเหลืออยู่เลย จึงเป็นเรื่องที่น่าห่วงสมควรจะได้หาวิธีปลูกป่าขึ้นมา

ประชากร บ้านโคกสูงมี 76 หลังคาเรือน ประชากรทั้งหมด 350 คน เป็นชาย 180 คน เป็นหญิง 170 คน อาชีพทำนา ทำสวน เลี้ยงสัตว์ รับจ้างทั่วไป

การศึกษา ไม่มีโรงเรียนเป็นของตนเอง ต้องเดินทางไปเรียนที่บ้านทุ่งมนหรือบ้านธาตุ เมื่อเรียนจบ ม.3 แล้ว ไม่นิยมเรียนต่อ เพราะขาดทุนในการเล่าเรียน

                สาธารณูปโภค มีไฟฟ้า ประปาบาดาล และโทรศัพท์สาธารณะใช้ สะดวกสบายดี ด้านคมนาคมก็อยู่ในเกณฑ์ดี ภายในหมู่บ้านเป็นถนนคอนกรีต ส่วนถนนระหว่างหมู่บ้านแม้จะเป็นถนนลูกรัง ก็สามารถผ่านไปมาได้

                ศาสนาและความเชื่อ บ้านโคกสูงไม่มีวัดประจำหมู่บ้าน ต้องไปอาศัยสำนักสงฆ์ที่โคกป่าช้าบ้านทุ่งมนเป็นที่ทำบุญ สำนักสงฆ์แห่งนี้เรียกว่า “วัดป่าสวรรค์บ้านโคกสูง” ซึ่งความจริงไม่ใช่บ้านโคกสูงแต่เป็นบ้านทุ่งมน และไม่เป็นวัดถูกต้องเพราะตั้งอยู่ที่สาธารณะ ต่อมา พ.ศ. 2545 ชาวบ้านได้ร่วมกันจัดหาเงินจำนวน 470,000 บาท มาซื้อที่นาของนายฮวด นางบุญศรี ป่าเจือ จำนวน 11 ไร่ เพื่อไว้สร้างวัดขึ้นมาและได้เริ่มลงมือสร้างไปบ้างแล้ว

                ในด้านความเชื่อ ยังเชื่อและยึดในหลักของพุทธศาสนา ดำเนินการตาม ฮีต 12 อยู่ ยังเชื่อเรื่องไสยศาสตร์อยู่

                บุคคล/ ผู้นำที่สำคัญ

                                ผู้ใหญ่บ้านคนแรกคือ นายสมศรี วงศ์สุดตาคนปัจจุบันคือ นายวิรัตน์ ค่อนดี

                                พ่อใหญ่จ้ำคนแรกคือ   นางเบียน จิตโท

                                หมอธรรมคือ นายอ่อนสา ดวงละว้า และนายทองสุข ขอนยาง                           

                                ประธานกองทุนเงินล้าน นายอุดม งามบาง

                คณะผู้ร่วมสืบค้นประวัติ

                                นายดี จิตโท                                         นายอุดม งามยาว

                                นายประเสริฐ คูกระสงข์                  นายวิรัตน์ ค้อนดี

                                นายสมบัติ วงค์สุดตา                        นายทวีป แหล่ป้อง

           

   
   

อ้างอิงมาจาก     : อาจารย์ศิริ ศรีจุมพล อาจารย์ทวี ชำนาญเวช และคณะ,     สืบฮอยบ้าน ตำนานเมืองประวัติอำเภอบ้านไผ่,  

   

         โรงพิมพ์นันทศิลป์, 2547

   
   
         
   
   

อ้างอิงมาจาก     : อาจารย์ศิริ ศรีจุมพล อาจารย์ทวี ชำนาญเวช และคณะ,     สืบฮอยบ้าน ตำนานเมืองประวัติอำเภอบ้านไผ่,  

   

         โรงพิมพ์นันทศิลป์, 2547